Het diner in black-tie (en de stress!!!)

Begin augustus plopte de uitnodiging op in mijn agenda.

Black-tie, interessante andere gasten, op een prachtige locatie. Ik mocht met de baas mee. Alleen, black-tie. De laatste paar keer dat ik daarin moest aantreden was ik ofwel in verwachting, ofwel 23. Stress.

Maar gek genoeg was ik er qua kleding  zo uit. Recht jurkje, zwarte kousen, lakpumps, klaar. ‘Net Maxima,’ zei mijn collega. Vond ik leuk. Maar ik had geen clutch. En midden in de nacht van Den Haag naar Amsterdam reizen, daar had ik dus wel wat dingen voor nodig. En die dingen pasten niet in mijn jurk. En ook niet in mijn jas. Dat bedacht ik me natuurlijk allemaal op een moment dat de postbode het niet meer bij zou kunnen benen als ik nog iet op het internet zou klikken. Geen optie dus.

Er zat maar een ding op: zelf een clutch naaien. Waarom niet? Ik had nog nooit leer genaaid, maar dat ging dus verrassend makkelijk. Ga ik zéker nog een keer doen.

clutch

Ik voerde de clutch met een restje Queue up for the zoo dat ik nog had – geen meter stof die ik voor zoveel projecten heb gebruikt als dat lapje – en zette een metalen rits in. Het kon allemaal niet eenvoudiger. Heel fijn.clutch 2

Het diner was fantastisch, de mensen zagen er prachtig uit en de verhalen waren fascinerend.

Ik heb natuurlijk nooit meer zo’n diner, dus die clutch zit tegenwoordig als binnentas in mijn werktas. Ook leuk.

Posted in Uncategorized | Tagged , , | 1 Comment

Marathon monday, nog vijf en halve maand

Het eerste jaar van mijn studie in Amsterdam kwam ik kilo’s aan. Ki-lo’s. Mensen die me nu kennen verbazen zich over de hoeveelheid voedsel die er in mijn kleine lijf gaat, maar destijds had ik een onderkin en pap-armen.

Ik rookte teveel en dronk teveel. Het enige waar het aan ontbrak was een kamer in Amsterdam. Dagelijks maakte ik de anderhalf uur durende wereldreis van de polder naar de grote stad. En regelmatig miste ik de trein of bus op een haar na. Met een bloedsmaak in mijn mond stond ik dan met pap in mijn benen naar adem te happen op perron 14a.

Het was echter niet mijn gebrek aan conditie dat me ertoe bracht te gaan hardlopen. Het was de realisatie dat ik dikker en dikker werd. Die studentenkont moest weg, nog voor het échte studentenleven was begonnen. Nog voor ik naar Amsterdam verhuisde, had ik mijn rugkwabben weggerend.

En in mijn hoofd ben ik sindsdien een hardloper. Natuurlijk stopte ik een aantal maal. Drie keer, om precies te zijn. Met mijn zwangerschappen was ook in de eerste trimesters rennen geen optie. Maar tussendoor trainde ik mezelf telkens weer fit.

Inmiddels weet ik dat er geen baby’s meer in huis komen. Het geeft ruimte voor nieuwe doelen. Het begon dicht bij huis: afgelopen september liep ik de Damloop. In januari loop ik de halve van Egmond. Maar het allerhoogste doel is niet een halve, maar een hele marathon: Rotterdam, ik kom eraan!

Posted in Uncategorized | Tagged , | 1 Comment

Infinity scarf

infinity scarfRoos deed het jaren, selfies op haar blog plaatsen. Ik las haar mirror monday’s altijd met veel plezier. Ze blogt inmiddels niet meer dagelijks, maar nog steeds vaak genoeg om op de hoogte te blijven. Het was op de foto’s van Roos dat ik zag dat een grofgebreide sjaal ook heel mooi kon zijn.

infinty scarf 2

Ik doe vandaag een Roos, een selfie met een zelfgebreide sjaal. De wol is van Drops, honderd procent merino. Ik breide ook nog een matching muts, maar ik ben er net een beetje aan gewend dat de herfst nu écht is begonnen, dus die blijft nog even af. Ook voor de foto.

Posted in Uncategorized | Tagged , , | 1 Comment

Vijftien maanden Flodder

Vijftien maanden is de Flodder alweer. Wat gaat het hard met onze kabouter. Vroegen we ons in de zomervakantie nog af of ze überhaupt ooit haar tweede paar ondertanden nog zou krijgen, zijn inmiddels al vier kiezen door en broedt ze hard op haar hoektanden.

flodder 15mOns jongste poppetje is nogal een nummer. Typisch een derde, vindt iedereen met drie kinderen. Ze is lief, zachtaardig, grappig en ze weet ongelooflijk goed wat ze wil. En wat ze níet wil. Haar broer en zus pakken haar niets uit handen, en gebeurt het toch, dan volstaat een stevige pets in het gezicht.

Sinds drie weken loopt ze wijdbeens door het huis, en over straat. Het heeft nog wat voeten in de aarde, dat lopen. Haar voorhoofd en onderlip hebben het nogal moeten ontgelden, die eerste dagen dat ze goed losliep. De ene blauwe plek bovenop de andere.

Met haar gewaggel heeft ze het meest weg van een dronken aap. Al stappend straalt ze zo hard dat ze nog net geen licht geeft. Haar eerste schoenen zijn donkerblauw met een gouden polkadot. De jongedame zocht ze zelf uit, drukte ze aan haar hartje en zei vol overtuiging “dees”. Nou ja, vooruit dan maar.

In huis loopt ze het liefst met een tasje over haar schouder. Alles wat een tas is, is sowieso plus 1. Is het niet haar eigen tasje, dan mag ze toch graag de toegangspassen en ov-chipkaarten uit mijn tas vissen.

Haar woordenschat breidt zich rap uit. Ze zegt nu: eten, water (‘bater’), deze, die, mij, slapen, aaien, papa, mama, oma, opa, eniene, en uug, voor de broer en zus. En natuurlijk vol enthousiasme JA! als iets goed is en neeneenee, als ze iets niet wil. Lekker bijdehand.

In het voorjaar was ze nog ontzettend donker, maar inmiddels is ze net zo oranje-blond als haar broer en zus. Maar mét chocoladebruine ogen. En daarmee pakt ze iedereen in. Kleine charmeuse.

Posted in Uncategorized | Tagged , | 1 Comment

Het Louisa-jurkje

The Louisa DressOch, ik had natuurlijk allang moeten schrijven over de eerste schooldag van onze groep-3’er. Of over de Flodder die alweer 15 maanden is. Of over de zoon, die al los fietst en zijn rokken en jurken lijkt af te zweren.

Ik slurp het op. Foto’s in mijn hoofd. Het komt allemaal vast, maar nu even niet. Nu stapte ik gewoon een paar avonden old school achter de naaimachine. Maakte ik van het restje Liberty waar ik eigenlijk graag een rokje voor mezelf van had willen maken, een jurkje voor onze jongste. The Louisa-dress van Compagnie M. Ik hoop dat ik de oudste dochter er ook nog voor weet te porren, maar ik vrees van niet.

Louisa detail

Over het patroon kan ik kort zijn: super-eenvoudig, maar toch genoeg uitdaging om het leuk te houden.

Posted in Uncategorized | Tagged , , , | Leave a comment

Zomerjurkje

Hét zomerjurkje van 2014 is hier wonderlijk genoeg nooit geblogd geraakt. In eerste instantie omdat ik niet helemaal tevreden was met de afwerking van de nek. In tweede instantie omdat als het licht goed genoeg was om het jurkje te fotograferen, ik het ook gewoon aanhad.
nani iro jurk 1
Ik maakte het jurkje vorig jaar al eens, toen twee maten groter wegens post parfum figuur, en net als toen gebruikte ik ook nu weer een stof van Nani Iro. Het visgraatmotief maakt fotograferen overigens bijkans onmogelijk, mijn canon verslikte zich volledig, maar uiteindelijk toch gelukt.
nani iro jurk 2
En die paspel… Oh, wat maakt die het af. Ontzettend blij mee.
nani iro jurk 3

Posted in Uncategorized | Tagged , | Leave a comment

Van de dingen die voorbij gaan

Mijn allereerste paar all stars ooit kocht, ik in het voorjaar van 2003. De echtgenoot en ik moesten elkaar nog gaan ontmoeten. In 2003 kwam de temperatuur meer dan 100 dagen boven de 20 graden. Ik varieerde tussen slippers en mijn gympies.

Het was in de zomer van 2004 dat ik overwoog nieuwe all stars te kopen, dat proces herhaalde zich elk jaar. Maar geen schoenen wegdoen voor je nieuwe hebt. En dus kloste ik twee zwangerschappen (bij de flodder waren gympen in het voorjaar al geen optie meer, wegens hoe strik je veters met een watermeloen in plaats van een buik) rond op die fijne basic schoenen, elk jaar wat ranziger en met grotere gaten.

Gister ging ik met de baas mee naar lowlands. En dat was de laatste keer. Vandaag kocht ik dan eindelijk echt nieuwe all stars, en belandden deze trouwe rakkers in de prullenbak.

P1030421

Weemoed.

 

Posted in Uncategorized | 1 Comment