Wat niemand vertelt

Toen ik in verwachting was, was iedereen er als de kippen bij om te vertellen over gebroken nachten, poepluiers en ons leven dat over zou zijn. Over kinderwagens, een ander huis, een andere auto, en nooit op wereldreis. Zéker nooit meer op wereldreis.

Waar niemand over vertelde was over de ochtenden. Kinderen hebben geen boodschap aan “hou je mond, mama heeft nog geen koffie gehad”. Sterker nog: kinderen gaan in de overdrive als je ze vraagt even op mute te gaan. Een halfuur keihard en monotoom brullen om een ketting die per se om moet, maar die geclaimd is door de zus. Drama’s over een rok die in de was zit. De pyjama die niet uit mag. De pindakaas die zonder nootjes op brood moet en zeker niet de pindakaas mét nootjes. En dat is allemaal vóór die drie mormels binnen zeer strakke venstertijden op de twee daartoe bestemde locaties afgeleverd moeten worden.

Ik heb u nog niet verteld over de uitdaging van de exacte locatie en vindbaarheid van schoenen, jassen, rugzakken. Ik heb u nog niet verteld over ruzies over wie, in welke volgorde, via welke fiets naar creche en school vervoerd wordt. En door wie. Godzijdank heeft de baby nog geen mening.

Afijn. Alsof dat alles nog niet erg genoeg is, moest er vanochtend ook nog een paasdoos mee naar school. Een paasdoos, ja.

Er zijn hooggeplaatste personen die hun oppas dat varkentje laten wassen. Hooggeplaatste personen die dat sans gene in de krant melden, maar helaas heb ik slechts één oppas, die bovendien ook gewoon een baan heeft. Het zou zomaar kunnen dat die nooit meer komt als ik haar vraag om die paasdoos te komen knutselen. Bovendien was ik ook gewoon vergeten dat het moest. Tot ehm… gisteravond laat.

paasdoos 2

Uiteindelijk werd het een paastas. Ik had geen schoenendoos meer die nog heel was en een tas om een ei en een croissant leek me wel zo knus. De echtgenoot toverde nog een mini-doosje hagelslag te voorschijn en alles was good to go.

Paasdoos 2

En halleluja, nadat de zoon een surrogaattekening kreeg met een ketting erop, het meisje haar winterlaarzen aantrok wegens zoekgeraakte gympen en vooruit, ik één keer zei dat nu iedereen zijn kop dicht moest houden, want mama had slechts een halve kop koffie op, was iedereen uiteindelijk toch nog op tijd waar hij zijn moest.

Vrolijk Pasen!

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized and tagged , , , . Bookmark the permalink.

2 Responses to Wat niemand vertelt

  1. melissa says:

    Vrolijk pasen 😉

  2. Pingback: “Ich sach hallo! Ich bin der Hans” | Like Dew

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s