Things that make me say yay! (2)

Drank

Samen met een collega gaf ik college op de VU. Spannend! In een beroep waarin ik uiteindelijk altijd alleen werk, is samen de verantwoordelijkheid delen ineens heel gek. En leerzaam.

Ik sliep er een nacht niet van – nergens voor nodig: de studenten hingen aan onze lippen. Als dank kregen we een fles wijn. Joepie!image De sjaal is af! Acht knotten wol en precies vier weken avondwerk zitten erin. Ik vind hem prachtig. Maak misschien nog wel een col met dezelfde steek. Alles om de aandacht van die twee groeven tussen mijn ogen af te leiden.

image Kinderboekenweek! De dochter leest al zelf (en bijzonder goed) en zocht een boek uit met mama’s naam in de titel. Zoet. Op de terugweg naar huis besluiten we op een stoepje in de zon te gaan zitten lezen. Welkom in mijn wereld, dacht ik. Van een boek genieten kan overal.

image

Kijk nou toch wat een schoonheid!

Advertisements
Posted in Uncategorized | Tagged , , , , | Leave a comment

Hallo oktober!

September is de maand waarop ik doorgaans mijn hoop vestig. Het zachte licht, de frisse ochtenden, maar de vaak nog warme dagen maken dat ik helemaal senang ben. Niet deze september. Ik ben nog nooit zo nat geregend als afgelopen maand – een paar pumps vernaggeld door een regenbui die meer weg had van een stortbui. Zo hard op mijn snavel gevallen dat mijn kaak er gek van stond. En dan heb ik het nog niet over mijn gezicht, dat minstens zo blauw-paars-zwart was. Nee, september viel een beetje tegen dit jaar.

OchtendzonMaar nu oktober. Oktober mag het goedmaken. De laatste maand voor de feestdagendrukte start. De laatste maand dat zonder jas in de zon zitten soms nog lukt. De laatste maand dat de winterjas geen gegeven is.

Hopelijk iets meer beweging dan de afgelopen maand. Minstens één boek uitlezen. Met de mormels een museum bezoeken. Naar het bos. Of naar het strand. En een rok danwel jurk voor mezelf naaien. Moet lukken. Bring it on!

 

Posted in Uncategorized | Tagged , , | Leave a comment

Things that make me say yay!

F fietst

Met de bakfietst bij de hand loop ik achter haar aan, maar de flodder fietst rustig twee kilometer heen en twee terug naar de zandbak. Winst!

image

Het is het laatste weekend dat de zon nog tot op het bankje voor de deur komt. Met een biertje borrelen we op de stoep, de kabouters fietsen en steppen rondjes om het blok. De sjaal die me warm gaat houden tot 14 maart – als de zon weer over de huizen aan de overkant piept – is bijna af.

Posted in Uncategorized | Tagged , , , | Leave a comment

Marathon Monday: wanneer het niet loopt

Het was de hele week al schipperen geweest met rennen. Mijn intervaltraining volbracht ik op mijn tandvlees. Niet dat dát nieuws is, want die ren ik nooit niet vloekend en tierend. Mijn herstelloop liep ik met pap in mijn benen en op zaterdag stapte ik met lood in mijn schoenen naar buiten.

Stralend weer, het water in de entrepothaven was spiegelglad, de zon hing laag en verspreidde een oranjewarme gloed over de kade. Een perfecte dag om mijn lange duurloop te doen. Dacht ik.

Want na nog geen twee kilometer had ik niet alleen lood in mijn schoenen, maar vooral ook in mijn kuiten. Ik kon mezelf met geen mogelijkheid de bruggen opjagen, dus maakte ik rechtsomkeerd. “Het zit tussen je oren,” sputterde mijn brein nog, maar er was geen houden meer aan. Naar huis moest ik, en snel. Na een uitgebreide yoga-sessie voelde ik me toch nog tevreden. Hoe bagger het ook gaat, ik voel me na het sporten altijd beter dan ervoor.

En met die gedachte stapte ik zondag in de stromende regen weer naar buiten. “Als je zestien rent, mag jij kiezen wat we gaan eten,” had de echtgenoot me al beloofd. Hoe nat ik ook zou worden, bij thuiskomst zou er in ieder geval een bak friet op me wachten.

Weer liep ik de eerste vier kilometer ruk, maar toen ik de Weesperzijde opdraaide ging het beter. Ik liep door mijn heimat, langs de Amstel richting Ouderkerk. Daar waar ik al vijf jaar niet meer gerend had, maar waar ik elke keer als ik naar de zwemles van de dochter fiets, met heimwee naar terugkeek.

Ik liep er! En ik liep als een trein: haalde de ene na de andere man in. Tot ik twee kilometer voor huis per ongeluk door een veel te diepe plas rende en twee zwembaden in mijn schoenen creëerde. Lekker hoor. Maar toen ik de echtgenoot wilde sms’en om dit leed te delen, zag ik een foto van een warm schuimbad binnenkomen. Nog even doorgebeten dus, en toen plonste ik met een warm en voldaan gevoel in het gloeiende water. 16 km met een kilometertijd van 5.49″ Heel tevreden!

Posted in Uncategorized | Tagged | Leave a comment

Anderhalf jaar Flodder

Plassen stampenDaar stond ze, ons meisje, met twee voetjes in de plas, hard stampend en luid joelend. In mijn hoofd bleef ik maar plaatjes schieten van dit moment. Dat water spat, als ze erin stampt, dat ze voetafdrukken achterlaat in het zand en dat de bel belt als ze erop drukt. Het zijn haar ontdekkingen die me de magie van het leven weer eens laten zien. Onze kabouter is een kletskous, die de moeilijke woorden niet schuwt. Hoor ik ‘aankomme’, dan weet ik dat ze mijn tas staat uit te graven. Hoor ik ‘mooiiii’, dan zet ze iets op haar hoofd. En tussendoor sloopt ze alles wat ze in haar handen krijgt. Tijdens het zingen van de Sinterklaasliedjes stond ze daar: in een romper, haar stevige beentjes eronder en haar buikje vooruit. In haar knuistjes een winterpeen die tot haar knieën kwam en die ze afwisselend afknabbelde en als microfoon gebruikte. Hard meehummend met de liedjes. Foto’s in mijn hoofd, wat gaat ze snel.

Posted in Uncategorized | 1 Comment

Marathon monday: donker!

Marathon mondayHet écht zware werk moet nog beginnen, maar zo langzamerhand liegen de afstanden er niet meer om. Steeds vaker is mijn lange duurloop een kilometer of zestien. Lekker. Op een rustig tempo vind ik dat prima te doen.

Ik ben een gewoontedier, dus ik ren altijd hetzelfde stuk. De bruggen over, en dan door landelijk Noord richting Broek in Waterland. Rechts van me het IJsselmeer, links de dijkwoningen van Durgerdam. En dan terug door de polder.

Maar met weekenden waarin honderd-en-een dingen moeten gebeuren en waarin het vooral en bovendien maar kort licht is, lukt het niet altijd om mijn eigen rondje te rennen. En zo werd ik afgelopen weekend bij Edam de auto uitgegooid en rende ik door naar mijn ouders, die in de buurt van Hoorn wonen.

Oei, wat is zo’n afstand lang als je op onbekend terrein loopt. Ik dwong mezelf van de omgeving te genieten. De kleine slootjes met knotwilgen waar de laagstaande zon doorheen scheen. Lange rechte wegen tussen de bomen door. Geen beschutting, maar de wind gelukkig van opzij.

Vanaf Oosthuizen in een loodrechte lijn door naar huis. Het was lang, het was koud, maar vooral was het mooi, zo in de ondergaande zon.

Volgende week weer!

Posted in Uncategorized | Tagged | Leave a comment

De sjaal voor de man

Sjaal van de man‘Voor mij maak je nooit iets.’ De echtgenoot maakte een grapje, maar hij had gelijk. Ik naai van alles, maar zijn broeken korter maken, doe ik niet. Het moet tenslotte wel leuk blijven. Maar met liefde iets voor hem maken, creëren, daar had ik wél zin in.

Twee dagen voor ik aan mijn nieuwe baan begon, kocht ik in Utrecht vier bollen donkergroene wol. Ik had een hele leuke steek gevonden, maar toch schoot het niet op. Uiteindelijk duwde ik de hele handel maar in mijn werktas en breide ik de sjaal in mijn reistijd af.

de sjaal van de manDe steek was eenvoudig. Je ziet hier hoe je hem breidt. En ik ben echt blij met het resultaat. Ik zou die sjaal best zelf willen hebben.

Maar helaas. Ik heb twee principes in mijn leven: 1) we lopen niet hand-in-hand door de ikea en 2) we gaan niet in dezelfde kleren over straat. Dus nee, als de een all-stars aanheeft, laat de ander ze uit en als de een voor streepjes kiest, dan doet de ander dat dus niet.

Volgens de regels mag ik ‘m dus niet voor mezelf breien. Ik zal hem terug moeten jatten. Zit niks anders op.

Posted in Uncategorized | Tagged , , | Leave a comment